Digoxine

Beschrijving

Wat is digoxinevergiftiging

Digoxine Toxiciteit, ook wel digitalis-toxiciteit genoemd, kan een probleem vormen bij een behandeling met digitalis. Dit kan optreden wanneer u in één keer een te hoge dosis digoxine inneemt. Digoxinetoxiciteit kan ook optreden wanneer de concentraties van het geneesmiddel om andere redenen oplopen. Digoxine is een relatief veilige, goedkope en effectieve behandeling voor het verlichten van terugkerende symptomen bij patiënten met congestief hartfalen.

Digoxine is afkomstig van de plantensoort Digitalis lanata en werd voor het eerst beschreven door William Withering in 1785. Digoxine wordt soms gebruikt om de contractiliteit van het hart te verhogen (positief inotroop) en als anti-aritmisch middel om de hartslag te reguleren (bijvoorbeeld bij snelle atriumfibrillatie). Superieure hartfrequentiebeperkende middelen, zoals bètablokkers, hebben digoxine inmiddels verdrongen als eerstelijnsbehandeling, maar het speelt nog steeds een belangrijke rol bij atriumfibrilleren (A-fib) in combinatie met hartfalen.

Digoxine - Digitalisglycosiden zijn een middel tegen hartaandoeningen, maar zoals ze zeggen, het enige verschil tussen het middel en het gif is de hoeveelheid.

Bij een overdosis kan binnen een paar uur een plotselinge en pijnlijke dood optreden; als iemand het als medicijn gebruikt, kun je de vergiftiging gemakkelijk verhullen als een overdosis.

Hoewel digoxine wordt gebruikt voor de behandeling van hartfalen en bepaalde soorten hartritmestoornissen, duurt de verspreiding van digitoxine naar verschillende weefsels meestal een paar uur, wat betekent dat het geen snelle dodelijke werking heeft; het duurt ongeveer 4 tot 6 uur voordat het gewenste effect optreedt.

Symptomen van digoxinevergiftiging zijn onder andere:

• lethargie
• misselijkheid en braken
• diarree
• buikpijn
• visuele stoornissen
• hallucinaties en delirium
• ernstige hoofdpijn.

De klinische kenmerken van digoxinevergiftiging zijn vaak aspecifiek. Ze omvatten meestal lethargie, verwardheid en gastro-intestinale symptomen (anorexie, misselijkheid, braken, diarree en buikpijn). Visuele effecten (wazig zien, kleurstoornissen, halo's en scotomen) zijn zeldzaam in de hedendaagse praktijk. Hartritmestoornissen zijn verantwoordelijk voor de meeste sterfgevallen.(Overlijden door hartritmestoornissen)

Digoxinetoxiciteit kan optreden wanneer de serum digoxineconcentratie binnen het therapeutische bereik ligt en omdat de presentatiekenmerken meestal aspecifiek zijn, kan de diagnose moeilijk zijn.

Digoxinevergiftiging kan worden veroorzaakt door hoge digoxineniveaus in het lichaam (10 capsules is voldoende). Een lagere tolerantie voor geneesmiddelen kan ook digoxinevergiftiging veroorzaken.

Tekenen en symptomen van digoxinevergiftiging

Patiënten kunnen na orale inname van een enkele toxische dosis een asymptomatische periode doormaken die enkele minuten tot enkele uren kan duren. De klinische symptomen kunnen subtiel of duidelijk zijn, afhankelijk van de ernst van de toxiciteit. Acute toxiciteit is zelden subtiel, terwijl chronische toxiciteit moeilijk te diagnosticeren kan zijn.

Misselijkheid, braken en slaperigheid behoren tot de meest voorkomende extracardiale verschijnselen. Visuele veranderingen komen meestal voor bij patiënten met chronische toxiciteit. De nadruk moet liggen op de vitale functies en de neurologische en cardiovasculaire bevindingen.

De mentale toestand van de patiënt kan veranderen afhankelijk van de ernst van de digoxinetoxiciteit en de bijkomende comorbide aandoeningen. Hoewel de patiënt visuele veranderingen kan waarnemen, blijven de pupillen gespaard en zijn er weinig objectieve bevindingen. Koorts door medicatie komt niet voor.

De pols kan onregelmatig zijn als de patiënt atriumfibrilleren of aritmie heeft als gevolg van de digoxinetoxiciteit zelf. Hypotensie kan worden waargenomen als de patiënt chronisch hartfalen heeft of uitdroging als gevolg van verminderde orale inname. Halsbevindingen zijn onder andere een verhoogde veneuze druk in de hals.

Hemodynamische instabiliteit is direct gerelateerd aan de aanwezigheid van een hartritmestoornis of aan acute verergering van chronisch hartfalen (CHF). Geassocieerde cardiomegalie kan worden geïdentificeerd. Cardiovasculaire bevindingen bij lichamelijk onderzoek houden verband met de ernst van CHF, hartritmestoornissen of hemodynamische instabiliteit.

De ademfrequentie is soms verhoogd. Basale crepitaties worden geassocieerd met CHF. Hoewel gastro-intestinale symptomen vaak voorkomen, is het abdominaal onderzoek meestal aspecifiek. Een vergrote lever als gevolg van CHF (d.w.z. levercongestie) kan worden gepalpeerd. Hepatojugulaire reflux is aanwezig. Er wordt pedaaloedeem waargenomen als de patiënt nierfalen of gedecompenseerde hartinsufficiëntie heeft.

Neurologische bevindingen zijn gerelateerd aan veranderingen in het sensorium of de mentale status. Lateraliserende bevindingen wijzen meestal op een ander ziekteproces.

Dit zijn symptomen van digoxinevergiftiging:

• Verwarring
• Onregelmatige pols
• Verlies van eetlust
• Misselijkheid, braken, diarree
• Snelle hartslag
• Visieveranderingen (ongewoon), waaronder blinde vlekken, wazig zien, veranderingen in hoe kleuren eruit zien of vlekken zien

Andere symptomen van digoxinevergiftiging kunnen zijn:

• Verlaagd bewustzijn
• Verminderde urineproductie
• Moeite met ademhalen als je ligt
• Overmatig urineren 's nachts
• Algehele zwelling

Digitalisvergiftiging leidt tot symptomen die het centrale zenuwstelsel (CZS), het gezichtsvermogen, het maag-darmstelsel en het hart betreffen. Misselijkheid, braken en slaperigheid behoren tot de meest voorkomende extracardiale symptomen.

Digoxinevergiftiging, mogelijke complicaties

Complicaties van digoxinevergiftiging kunnen zijn:

Onregelmatig, fataal hartritmes
Hartinsufficiëntie

Niveaus bepaald 6-8 uur na acute inname voorspellen noodzakelijkerwijs fatale toxiciteit.

Alle instructies zullen worden verzonden, zodat u succesvol bent in uw doel.(Doden of zelfmoord)